Het dilemma van de blogger

Het dilemma van de blogger

Eerder schreef ik wel -als tegen heug en meug- op Bewoners033 over wettelijke regelingen die mensen die zorgbehoevend zijn uitsluiten, de kloof tussen arm en rijk, de kwetsbaren in onze samenleving, de mythe van de zelfredzaamheid en ga zomaar door.
In die blogs gaat het bijna voortdurend over de groeiende koof tussen de systeemwereld van overheid en instellingen en de leefwereld van burger.
Het zijn – net als in een vers van dichter Marsman- twee overzijden die elkaar lijken te mijden, terwijl de brug die hen verbinden moet nog onder constructie is.

Sleetse verhalen
Als blogger zit ik met een dilemma.
Mijn zorgen nemen toe en zijn gerelateerd aan de onophoudelijke stroom berichten in de media. Probleemjongeren worden geweerd uit het ROC, omdat ze te duur zijn. De nieuwe aanpak van de Jeugdzorg is met nog krap vier maanden te gaan niet geregeld. Tienduizenden banen in de Thuiszorg gaan verdwijnen. Psychiatrische patiënten worden ongevraagd verkast van de ene naar de andere instelling. Centra voor ouderen gesloten.
Dat vraagt om scherpe woorden, maar die worden snel sleets, dus resten mij een paar opties.
Ik houd op om de vermoeide uitdrager en aanklager te zijn van wat maatschappelijk krom is.
Ik doop mijn pen in nog bitterder gal, kies nog scherpere woorden en wordt een karikatuur van Don Quichot, evenwel zonder lezers, die allang zijn afgehaakt.
Als derde optie, kan ik mij storten op het schrijven van nietszeggende ‘meet en greet’ verhalen, door alle ‘happy events’ in de stad af te lopen, daar een drankje te vatten en op papier aardig te zijn voor de ‘happy few’ die ik daar tegenkom.
Ik moet er niet aan denken!
“What can we do more than sing our sad and bitter song of desillusion and defeat”, schreef de beroemde psychiater Laing, een tekst die ik menigmaal in koeienletters gekopieerd heb op de muren van de universiteit waar ik destijds studeerde. Graffiti bestond toen nog niet en ik houd nu eenmaal van schrijven

Geen optie!
Nee, geen enkele optie is acceptabel en ik geef toe, anders schrijven dan ik nu doe, kan ik niet! Daar hebt u het mee te doen, lieve lezer. En fijn dat u nog niet bent afgehaakt!
Ik zal het u bekennen, schrijven is als een verslaving.
Stel u voor: ik word wakker om 6.00 uur in de morgen, geheel spontaan en zonder de marteling van een wekker. En voor ik het besef is mijn laptop al opgestart en ben ik voorzien van koffie en een eerste shagje om verbijsterd te zien hoe twee vingers als razende over het toetsenbord gaan. Na een half uurtje kappen ze er dan weer mee en ben ik wakker genoeg om een tekst te gaan corrigeren met de verbazing van “Heb ik dat geschreven?”
Nu denkt u vast dat ik paranormaal begaafd ben, maar zo simpel werkt het niet.
Nee, ik schrijf mijn blog ‘s nachts, in diepe slaap worden woorden gebakken, rijgen de zinnen zich aaneen, wordt het onderwerp tot in de verste hoeken verkend en wordt er gewacht tot de blogger uit zijn droom ontwaakt en slaapdronken naar de schrijfhoek wankelt.
Kortom, lieve lezer, ik ben bij voorbaat geëxcuseerd voor al mijn woorden, immers ik was er niet echt bij. Draag geen enkele verantwoordelijkheid.
Laat ik dat nu gemeen hebben met al die falende en zakkenvullende bestuurders, die het allemaal ook niet helpen konden! Heb ik toch een brug geslagen tussen hen en mij!

Delen
26 september 20142 Comments
  • joke sickmann says:

    Hè.hè, eindelijk zit ik “er in”. Zou ik de enige zijn die dat overkomt? Ik kan het me nauwelijks voorstellen. Dat dat inloggen een beetje ingewikkeld is, is misschien wel de reden dat er zo weinig reacties op deze blogs binnenkomen. Het kan toch niet zo zijn, dat men in Amersfoort geen mening heeft? Een foutje van de website?
    Mijn reactie op deze blog van Daan Vosskuhler is als volgt: laat ik dat nou ook hebben! ’s -morgens vroeg zo’n beetje nog in een halfslaap, bijna wakker, dan flitsen de gedachten door mij heen. Rijp om zo maar uitgeschreven te worden. Woedende tirades naar dwarsliggers die op mijn pad komen. Rijp om actie te gaan ondernemen. Een uurtje later zit ik dan eindelijk voor de computer. Waar zijn al die gedachten gebleven? Moeizaam vormen zich de zinnen. Alles is toch wat minder vanzelfsprekend dan dat ik een uurtje eerder had bedacht……
    Ja Daan, we moeten reageren. We moeten niet al onze meningen voor ons zelf houden. Ik moet het risico DURVEN lopen dat iemand mij op mijn vingers tikt. Ik draag wel verantwoordelijkheid. Maar in dit geval heb ik een lichte twijfel over je uitsmijter. Zouden dan al die falende en zakkenvullende bestuurders zo maar wat aan rotzooien? Is het ook niet een beetje: ze denken dat ze het weten, maar ze weten niet wat ze doen? Laten we toch nog maar een deurtje naar ze open zetten. Het is nooit te laat.

  • Daan Vosskuhler says:

    Hoi Joke, leuk om een reactie op mijn blog te krijgen met herkenning. Ja en die gedrevenheid die jij zo goed kent, heeft ook kwetsbaarheden. We lopen niet graag mensen voor hun voeten, willen niet de olifant in de kamer zijn,maar kunnen ook niet passief toekijken als er zaken zijn die wel heel erg uit de rails lopen. By the way,mijn opmerking over de onschuld van de ‘foute’ bestuurders in de bovenwereld, moet je maar zien als satire. Voor mij is het een manier om niet te stranden in bitterheid en cynisme. Want dit is allemaal vrijwilligerswerk ten behoeve van de ‘participatiemaatschappij’.

Geef een reactie