Open brief aan Peter W. van ‘Dagboek van een Buurtgek’

Open brief aan Peter W. van ‘Dagboek van een Buurtgek’

Beste Peter,
Toen ik met jou in contact kwam en je me vertelde verhalen te willen schrijven over jouw buurtje, onder een schuilnaam en in de taal die je dagelijks spreekt, had ik niet kunnen vermoeden welk een bron van lering en vermaak daarmee zou worden aangeboord.
Ieder die ik spreek en die Bewoners033 regelmatig bezoekt, leest jouw dagboekverhalen. Hun complimenten wil ik dan ook graag aan je doorgeven. Ik ben ook niet verbaasd dat er nu instellingen komen, die in jou het rolmodel zien, waarmee ze zichzelf op de kaart kunnen zetten. Daarbij moet er dan wel enig schaafwerk worden verricht om jouw columns meer in lijn te brengen met de opgave waarvoor zij sinds kort staan: het uitvoeren van de grote transities, die de burger in zijn kracht moet zetten. Kortom jij moet blijkbaar passen binnen hun verhaal en niet omgekeerd. En daar heb je , gezien jouw laatste column, helemaal geen trek in.

Verschil tussen jou en mij
Als socioloog ( vermoedelijk 30 punten bij scrabble) lees ik de beelden die jij schetst over de burencontacten die je hebt met extra aandacht. Ja hoor, in vele opzichten lijk ik ook wel op een sociaal werker die wat voor jou normaal is, bijzonder wil maken, door het in een bepaald kader te plaatsen. Bij dat woord ‘kader’ krijg jij vermoedelijk meteen de kriebels. Hier wordt ook meteen het verschil tussen jou en mij duidelijk.
‘Iedereen is van de wereld, maar niet iedereen is van de buurt’. Dat verschil ga ik niet overbruggen. Maar ik wil je wel zeggen hoe ik kijk naar jouw buurt. Met een teen in en de rest buiten de buurt.

Geen paradijs
Jouw buurt is zeker geen paradijs. En achter de voordeuren spelen zich zaken af, die jij soms liever niet ziet, omdat je er niets mee kan. Dat zijn zaken, die zich in iedere buurt afspelen, en waar we ons machteloos bij kunnen voelen. En vaak zijn professionals, door jou ‘sociale werkers’ genoemd, ook niet in staat daar echt iets aan te veranderen. Sterker nog, hun opdracht iets of iemand te willen veranderen is juist hun grootste valkuil. Door de jaren heen zijn veel bewoners van jouw buurt knap allergisch geworden voor de pogingen van mensen buiten de buurt om jullie een beetje in het gareel te houden. Dat ligt gevoelig omdat het jullie ook vaak het gevoel gaf dat jullie ‘minder’ zijn. De energie om het leven in jouw buurt een beetje op peil te houden…zal grotendeels van jullie zelf moeten komen. En humor en de kameraadschap in het nieuwe buurthuis annex snackbar is daar een krachtig wapen bij. Net zoals jouw vader het ooit zei: “Iedereen heeft recht op zijn eigen gekte”.

Tandeloos
Waar in Nederland kun je het maken om tandeloos een kroeg binnen te komen en warm onthaald te worden? De kracht van jouw buurt, ligt juist in het schaamteloos etaleren van jullie kwetsbaarheid en gekte (zoek het woord ‘etaleren’ maar op in het woordenboek). De afwijking van de opgelegde (maatschappelijke) norm wordt er eerder beloond dan bestraft.
Waar in andere, ‘duurdere’, buurten alles aan de buitenkant perfect moet zijn, inclusief keurig betegelde tuinen en de nieuwste leasebakken voor de deur, is het bij jullie rommelig en onaf. Dat je in jouw buurt minder energie kwijt raakt om de schone schijn op te houden, geeft jullie juist een voorsprong als het gaat om het ‘eigen kracht’ verhaal.
“Kun je dat eten, wat koop ik daarvoor? “, hoor ik je al vragen.
In mijn ogen een wereld en een buurt van verschil.
Het is maar dat je dat weet!
Daan Vosskühler

Delen
4 juli 20151 Comment

Geef een reactie